Bhojpure Kavita

कबिता

2012-02-14T23:59:00.002-08:00

सिम्मा! खाडीको पल्लो छेऊमा उभेर,
आज हाम्रो पछिल्लो "प्रेम दिबस" सम्झिरहेछु।
मेरो कोठेबारीमा फुलेको लाली फूलले
तिम्रो अमुल्य माया साट्न सक्दिन म,
तर,,,,, तर,,, यो दिबस हाम्रो प्रेमिलो
भर्‍याङ अबश्य हो।

भेडेटारको घुम्ती जस्तो जिन्दगीको मोडहरु,
तिमीले बाटो छेकी गरेको जोडहरु,
बिदेश नजानु है भन्दै पोखाएका एटलान्टिक
एकै फड्कामा नाघेर भबिष्यको सगरमाथा
खोप्न हिंडेको म आज,,,, आज,,
आज तिम्रो यादको मेचीकाली पिउँदैछु,
मुठ्ठी बजारेर निस्केको दुईपैसाले
भबिष्यको एउटा खास्टो सिउँदैछु।

बग्रेल्ती ति सपनाको भु-मध्य सागरमा उभिएर
केही गर्ने अभिलाषामा जुर्मुरिएर,
खेपी रहेछु उकालीको खच्चडले झैं
जिन्दगीको जिजिबिषाहरु।

हाम्रो सपना र कल्पनाको बुकी फूल उमार्न
बिगत देखीको प्रेम र भबिष्य सपार्न
रहेर तिम्रो सामिप्यमा त्यो अन्तिम पलको जगेर्ना,
टनाटन अन्जान बस्तीको रुखो मरुभुमीमा
हाम्रो मलिलो मायाको कल्पना गर्दै दौंडदै छु,
चाहे पैतलाले आगो टेकोस,
चाहे यो थाप्लोलाई हजार डिग्रीको
घामले सेकोस,
बेपर्बाह दौंडिदैछु।
यो साललाई बिगतको दिबसहरुमा
गुटमुट्याएर, आउने सालको हाम्रो
मिठो "प्रेम दिबस" मनाउने
बाचा सहित,
यो खाडीको पल्लो छेऊबाट
आत्मिय गहिराई बाट
न्यानो फूल टक्र्याउँदै
साउने झरी रुपी नयनबर्षामा डुब्दै
यो सम्झनाको पानासँगै
पल्टिन्दैछु।

बि.जे. "बिद्रोही"
तेल अबिब

कविता

2011-02-08T20:54:00.000-08:00

- गणेश खड्का
कविता : म यस्तो युग रच्न चाहन्छु

व्यस्त जीवन

बन्द सडक

र निषेध यात्रा...

जिन्दगीको एउटा छेउ यो,

पेटप्रतिको न्यायमा

निर्विकल्प जोतीईरहनु

विवश डायस्पोरा बाँच्नु

जीवन भोगाईको अर्को पाटो फेरी,

बग्रेल्ती मान्छे जस्ता लाग्ने मान्छेहरुको भिडमा

अन्तहिन जीवनसंघर्ष,भोगचलन र उद्देश्यको

एक चिर्कटो शारांश मेनुफेस्टो

कसैले सुनोस/नसुनोस् - सही

कसैले वास्ता गरोस्/नगरोस् - सही

कसैले खिसीट्यूरी गरोस् - त्यो पनि सही...

आफ्नै एकल रोहवरमा

आफ्नै अघिल्तिर

स-विस्तार प्रस्तुत गर्न चाहन्छ

मेरो युग द्रष्टा मन !

यद्यपी, यतिबेला ,-

थुप्रै जिउँदा लाशहरुको किनारमा उभिएर

मेरो भोको पेट कुतकुती लाउँछ

मेरो नाङ्गो आङ कुरिकुरी गर्छ

तर नबिन ईतिहासको खाका कोर्ने मेरा हातहरु

उत्साहको चारकोशे क्षितिज ताकिरहेकाछन्

गलानी फाटेका मेरा कुर्कुच्चाहरु

सिर्जनशिल शिखर आरोहणमा लम्किन चाहन्छन्

तिमीहरु जेसुकै भन, जत्तिसुकै भाँजो हाल

मलाई त्यही व्यस्त जीवन मन पर्छ

मलाई त्यही निषेध यात्रा गर्नुछ

निरन्तर-निरन्तर,...अविच्छिन्न-अविच्छिन्न...!

टपर्टुईयाँ भएर तिमीहरु

झरिला तोरिहरुमा तेल देख्दैनौ

तर पानीबाट आगो झिक्ने योजना बुन्दैछु म

अल्छे भएर तिमीहरु

आँगनको डिल परदेश देख्छौ

तर मेचीकाली हत्केलामा जुरुक्कै उचाल्न खोज्दैछु म

मान्छे मार्न , प्राण हत्या गर्न

तिमीहरुले प्रयोग गर्ने गरेका ढुङ्गे हतियारहरुमा

म जाँतो र खलका सिर्जनशिल आकृतिहरु देख्छु !

के भन्छौ तिमीहरु ?

मैले मङ्सिरमा अनिकालको अनुभव धानेकोछु

सिरेटोमा नाङ्गो आङ सेक्नुको व्यथा भोगेकोछु

खाली खुट्टा तुषारो टेक्नुको पीडा सहेकोछु

अतिरिक्त फजुल समयको व्याज डकार्छौ तिमीहरु

उधारोमै पल-पल,बुँद-बुँद पसिना रोप्छु म

पाइखानाछेउमा उम्रिएर के फुर्ती लाउँछौ तिमीहरु ?

गुह्य मलिलोमा खस्नु,...उम्रिनु,...हलहलिनु,...मर्नु,..........

घाम लाग्दा लतक्कै ओइलिन्छौ तिमीहरु

पानी पर्दा गुहु सँगै बग्छौ तिमीहरु

सुतुतुतुतुतुतुतुतुतुतुतुतुतुतुतुइतुतु,.........जरै समेत

छि,.....................तिमीहरुको रछाने अस्तित्व

थूक्क,...............तिमीहरुको महत्वहिन उचाई !

तर म पिपल हुँ,चट्टान फोरेरै निस्किन चाहन्छु

तिमीहरु पेन्टागन र ट्वीनटावर विचरण गर्छौ

विलासी चश्माहरुमा शौखिन आँखाहरु घुमाउँदै

श्रापित करमा आयातित वायुयानका भेन्टिलेशनबाट

र कथित सम्भ्रान्त जीवनशैली भोग्छौ

म बागमतीको किनारबाटै

सगरमाथाको टोपी ओढेर

धरहराको टुप्पो छुन चाहन्छु/सक्छु !

तिमीहरु दुध पिएर विष बान्ता गर्छौ

प्रतिशोध रोपेर क्रोध जन्माउँछौ

प्रतिहिंसामा शान्ती भड्काउँछौ

बिध्वंशमा हास्यास्पद नवनिर्माणको सपना देख्छौ

बिखण्डन र द्वेषको कात्रो ओढेर

भाईचारा र सद्भावको पाखण्डी राग अलाप्छौ

तर म तिमीहरुका यावत

तपशिलका मान्यताहरुदेखी

विपरित ध्रुबमा छु, फरक कोणमा छु, अलग धारमा छु !

तिमीहरु नजिकको तिर्थ हेला देख्छौ

म टाढैबाट ध्रुब तारा चम्किलो नियाल्छु

तिमीहरु सूनलाई पित्तल बनाउन उद्दत छौ

म माटोमा हिरामोती भेट्दैछु

तिमीहरु भोकाहरुलाई आश्वासन उपहार दिन्छौ

म कमसेकम सातु बाँड्न चाहन्छु

तिमीहरु अन्धाको देशमा ऐनाको व्यापार गर्छौ

सकेसम्म ज्योति दान गर्न चाहन्छु म

आँफै डाढु-पुन्यौ हातमा लिएर तिमीहरु

भाँडो रित्याएको दोष अरुमाथी थोपर्छौ

तिमीहरुको स्वनियन्त्रणमा लमतन्न सिङ्गो समय

सेकेण्ड-मिनेट,दिन-हप्ता,महिना-वर्ष,दशक-शताब्दी

तिमीहरुको रसिलो,भरिलो, झरिलो याम

तिमीहरु अधिनस्थ पेवा आयु

सिर्फ बेढङ्गी छ, निस्काम छ, निश्फल छ !

तर म ,

बन्दकी समयका छोक्राहरु निचोरेरै

यस्तो एउटा सन्जीवनी झोल निकाल्न चाहन्छु

जसको सेवन जीवनदायी बनोस्

जसको प्रयोग प्रेरणादायी बनोस्

म यस्तो एउटा युग रच्न चाहन्छु

जहाँ मान्छेद्वारा मान्छे सताइने छैन

जहाँ मान्छेसँग मान्छे डराउनु पर्ने छैन

जहाँ अभावले कोही मर्ने छैन

जहाँ मिती नपुगी काल आउने छैन !!!

तिवारी भञ्ज्याङग-४, भोजपुर

हाल: फ्रिगेट आइल्याण्ड , सेसेल्स

१ फेब्रुअरी २०११

कबिता

2010-08-11T19:31:00.000-07:00

कबिता (बादल फाट्न सक्छ)

समयको खाली सिउदोमा

रङ्ग भर्ने कोशीस नगर

सिमारेखा लामोछ

अन्धकार सङ्गै

बादल फाट्न सक्छ

डाढा पाखा हिजोजस्तो छैन

पूर्णबिराम र

प्रश्नबाचकहरु सँगै

जीबन धमिलिन सक्छ

पानीको फोकासरी

प्याट्ट फुट्न सक्छ

जीबनको सपना

पुरा नहुन सक्छ

अलौकिक मनमस्तिमा

गतिशिल् बेगमा

सर्बशक्तिवान हुन ब्यर्थछ

स्वार्थपूर्ण मित्रता

2010-01-29T07:50:00.000-08:00

पश्चताप

आज फेरी पिउनै नहुने नशा पो पिएछु क्यारे !
म बसेको ठाउँ र मेरो बस्ती सबै घुमिरहेको छ ।
आज फेरी अथाह पिडाले धेरै रोएछु क्यारे !
जहाँ जान्छु, जता बस्छु उतै रुझीरहेको छ ।

आज मैले गर्नै नहुने महागल्ती पो गरेछु क्यारे !
सम्मै बाटो पनि भिरालो र ओह्ररालो लागिरहेछ ।
आज मैले फेरी आफनो हैसियत गुमाएछु क्यारे !
जहाँ टेक्छु, जता टेक्छु उतै धर्ती भास्सिरहेछ ।

आज मैले छुनै नहुने मान्छेलाई पो छोएछु क्यारे !
मेरा निरिह हात र निर्दोष मुटु थरथर कामिरहेछ ।
आज मैले फेरी सुनाउनै नहुने कुरा सुनाएछु क्यारे !
जसरी भन्छु, जे सुन्छु सबै निरशीलो लागिरहेछ ।

आज फेरी चुम्नै नहुने ओठमा पो चुमेछु क्यारे !
मेरा सापती मागेको एक जोर ओठ उदासीरहेछ ।
आज मैले फेरी हेर्नै नहुनसंग आखाँ जुधाएछु क्यारे !
जसरी बाल्छु, जे बाल्छु सबै तिर अध्यारो लागिरहेछ ।

छक्कु "उदासी"
म्याग्दी नेपाल
हाल: टोकियो जापान

कबिता

2010-01-29T07:37:00.000-08:00

देश प्रेमी नेताहरुलाई मेरो आग्रह

देश प्रेमी नेताहरु देशको बिकाश गर्न झुक्नु हुन्न
बिभिन्न राजनितिक दलहरुका पर्तिनिधी हरुले
उठाएको मागहरुलाई मुल्याकन गर्न भुल्नु हुन्न
बुद्धको देशमा आज किन हत्या हिंसा बर्दैछ
पृथ्वीनारायणले गरेको नेपाल एकीकरण आज
किन ओझेल पर्दैछ
भीमसेन, बलभद्र , भक्ति अनि अमरले जोगाएको नेपालमा
आज किन आन्दोलन चरकिदैछ
आज सहिदहरुको तातो रगतले के भनिरहेको छ नेताहारु
चाडै नै नया संबिधान निर्मार्ण गर्न हामी पछि पर्नु हुन्न
सबै नेताहरु अनि जनताहरु मिली नया संबिधान निर्मार्ण
गर्ने बेला आएको छ देश पेर्मी नेताहरु

योगेन्द्र जोगी
धुपू-१ लेब्रांग
संखुवासभा
कोशी- नेपाल

[नेपालको नया संबिधान निर्मार्णको लागी साहित्य कबिता आन्दोलन]

कविता

2010-01-28T18:23:00.000-08:00

धोकालु माया

पथ्थरको आत्मा पनि मायामा पानी बन्दोरहेछ
कोमल आत्मा पिडामा पथ्थर सरी बन्दोरहेछ
जीन्दगीका उत्तरचढाव नयनभरि छरिरहन्छ
हाँसो मुहारमा ल्याउ भन्दा आँशुले सधै बगाईरहयो

सपनाको संसारमा भुलाई मलाई छाडिदियौ
बाचा बनधन बाधेर किन आज भुलिदियौ
सजाएको थिए तिमिलाई आत्मालु रानी बनाएर
धोकाको राको सल्कायौ किन खरानी बनाएर

कोमल आत्माको नाटक गरी पथ्थरमा परिर्वतन
आँशु लुकाई हाँस्न खोजे तर छाउछ आज रोदन
सवस्रव ठानी तिमिलाई मन मन्दिरमा सजाएथे
जासुसी रहेछौ मन मेरो चोरी पागलसरी बनाइदियौ

सफलतालाई अंगाली असफललाई भुलिदियौ
मायाको परिचय कठोररुपमा तिमिले दियौ
सपनीमा आई मलाई पागल आज बनाउछौ
सारा संसार अध्यारोमा मलाई किन फसाउछौ

छाडि जानु थियो त ढुकढुकीमा धड्कीयौ किन
आखीर धोका हुन्थ्यौ भने नाता जोड्यौ किन
आफुलाई लानु धोकाको यो संघारमा निर्दोसलाई होइन
माफ नदिनु त तिमीलाई सजाय नै छैन

तिम्रा लागि त्यागे संसार रतिभर बुझिनौ तिमीले
आफ्नो ठाने तिमिलाई माया दियौ तिरस्कारले
अनौठो संसारको प्रकृति थाह रैछ तिमिलाई
झुक्यायौ आज तिमिले बधाई छ तिमिलाई

नशालु नजर तिम्रो कोहीलीको जस्तो बोली
सानैबाट सँगै खेल्यौ लाग्थ्यौ गाउघार झिलिमिली
रमाइलो संसार विताएर चलेको थियो जीवन
मिलनका पलहरु सम्झीन्दा भक्कानो फुटछ ्झन

धोका दिई मलाई तिमिले दियौ के को सजाय
बेदना कसलाई सुनाउ भएन कसैको उदय
आफ्नो ठानी तिमिलाई समर्पित गरे मेरो जीवन
पिडा डुविरहछ उदासी मेरो यो मन ॥

गणेश अभागी

चकेन्द्र राई "कैदी"

कविता

2010-01-06T06:44:00.000-08:00

भोटको शरणार्थी भन्दा पनि........

म एकले मैना
मेरो भाषा मिठो छ भेष मिठो छ
तर भोटको शरणार्थी भन्दा पनि
अझैं मैले पार पाएको छुइन
कहिले रुखको पोथ्रामा बास बस्छु
कहिले बयरको काँडे पोथ्रामा
म एकले मैना हुँ त्यसैले
कहिले खोलाको गत्तिर्को तिरमा
त्यो गौथलिको गुँडमा बास गर्न पुग्छु
प्राय मेरो चीन जानहरु जंगलमा बस्छन
त्यहाँ डर लाग्दा राक्क्षास् जनाबारहरु छन्
एक्लै हिड्छु हुस्सुमा तेसै-तेसै
मेरो भाषा कसैले बुझ्न सक्दैनन्
नत मैले उनीहरुको भाषा नै सिक्न सक्छु
घनघोर जंगलमा उडीरहेछु आन्योलमा
मेरो त्यही जनाबार विस्तारबाद साथी छन्
आज त्यहीं चराचुरुंगी र बाँदर, सिंह, नजिक छन्
झन् ठुलो पुवाखे हुचिले राक्षास् पर
माथि आकासबाट चिहाँउँछ
त्यो बाट पनि डरै छ किन कि
अरु राक्षास् भन्दा शक्ति साली छ उ
त्यही नबोल्ने जंगलका रुखहरु
ठिंग उभिएर मलाई हेरीरहेछन सधैं
सुकेको बगरको नबोल्ने ढुंगा बेजवाफ छन्
त्यहिँ रुख पातझार साथी छन्
कानको जाली फाट्ने गरि चिच्याउँछन्
छेवैमा आएर मलाई चिथोर्न खोज्छन्
कहिले कहीं बाँदर राक्षास्हरु मलाई लखेट्न खोज्छन
चिच्याई चिच्याई कोतार्न खोज्छन
कहिले म उनीहरुलाई लाखेट्दै हिड्छु
तथानं हकार्दै गाली गर्दै खेद्दछु
त्यस्तै त्यस्तै क्रमले मेरो जिवन चली रहेको छ
युगौ युग देखिं युगौ युग देखिं
म दुइ पर्खालको बिचमा बाँचेकी निर्दोष मैना
किनकी म एक्लो देख्छन कम्जोर देख्छन
म अलिक पर सर्न खोज्छु
भागी हिड्न खोज्छु
तर फेरी बाँदरहरुले छेवैमा आई
चिच्च्येरा मेरो सातै खाई दिन्छन
त्यसैले बाद्य आफू तयारी हुनु पर्ने छ
आज म दोस्रो विस्व युद्द देखिन्
तेस्रो विस्व युद्दमा प्रेवेस गर्न तयार हुदैछु
म अव मेरो भिमसेनको तरवार र ढाल खोज्दैछु
खोड़ा, खंजर, गोला, बारुद, तयार पर्दैछु
त्यसैले बाद्य हुन तयारी छु!
त्यसैले बाद्य हुन तयारी छु!!
त्यसैले बाद्य हुन तयारी छु!!!

मिना बान्तवा "मृदु"
झापा नेपाल
हाल इजरायल

कबिता

2010-01-03T10:57:00.000-08:00

Photo By- Dr. Krishna hariBaral

यो कबिताको भिडियो यहाँ दबाउनुहोस

मेरो चोक

साँघुरो गल्लीमा मेरो चोक छ
यहाँ के छैन सब थोक छ
असंख्य रोग छ
अनन्त भोक छ
असीम शोक छ
केवल हर्ष छैन
यहाँ त्यसमाथी रोक छ
साँघुरो गल्लीमा मेरो चोक छ
यहाँ के छैन सबै थोक छ
यो मेरो चोकमा
देउताले बनाएको मानिस र
मानिसले बनाएको देउता
दुवैथरीको निवास छ
तर यहाँ दुवैथरि निरास छन्
दुवैथरि उदास छन्
मानिस उदास छन्
किनकि तिनलाई यहाँ
रातरातभरी उपियाँले टोक्छ
दिनदिनभरी रुपियाँले टोक्छ
र देउता उदास छन्
किनकि तिनलाई यहाँ
न कसैले पुज्छ
नकसैले ढोग्छ
त्यसैले यो मेरो चोकमा
देउता र मानिसले
एकअर्कालाई धिकार्दै
एकसाथ पुर्पुरो ठोक्छन्
साँघुरो गल्लीमा मेरो चोक छ
यहाँ के छैन सब थोक छ

भुपी शेरचन
[घुम्ने मेचमाथिको अन्धो मान्छे बाट]
साभार: नेपालमा गरिबीको बहस
धन्यबाद: मार्टिन चौतारी,
काठमाडौ नेपाल

कबिता

2010-01-03T09:36:00.000-08:00

तिमी जुन भै चम्क‏

आज फेरी एउटा पत्र हात परेको छ

पत्र भरि तिम्रो माया छरिएको छ

छरिएको माया फेरी बटुल्नै सकिन

चाहेर पनि तिमीलाई अगाल्न सकिन

फुकाइदेउ सबै बाचा सग्सगै खाको

तोडिदेउ अटुट नाता जुनिभर लाको

नसोध कुनै सवालहरु जवाफ केही छैन

प्रेमदिप निभिसक्यो फेरी यो बल्नेछैन

म हारे,मेरो हारले खुशी सबै लुट्यो

तिमी सगै जिउने सुन्दर सपना टुट्यो

म हारे नि तिमी सधैं बिजयपथमा लम्क

म निभे नी तिमी उज्यालो जुन भै चम्क

-ईन्द्र कुमार सुनुवार
इटहरी सुनसरी नेपाल
हाल : ईमिरेट्स

कबीता

2010-01-02T10:51:00.000-08:00

जिन्दगी

उज्यालो र कोलाहलमा बिलाउन
सधै सधै म आसाको त्यान्द्रो लिएर
अभाबको समाधन खोज्दा खोज्दै
मिरमिरे देखि गोधुली रक्तिम किरणसम्म
बाटो.... दोबाटो...... अनि गल्ली हुदै
वारि छितिजबाट......... पारि छितिजसम्म
भड्किरहन्छु.............दौडिरहन्छु........
आवश्यकताको गहिरो धरातलमा
अतालिदै........ कहालिदै........... खोजि हिड्छु
त्यही भिडहरुको बीचमा
गन्तब्यको थकाइपछि फर्किन्छु
खाली हात लामो सुस्केरा बोकेर
पोल्टोभरि झुटो बिश्वास दिएर
बर्षौ बर्षसम्म धैर्यतामा बाचिन
कल्पना भरि खुसीयाली समेटेर
खाली पेट पटुका कस्दै हास्छिन
जवानी फिर्ता मागेर रोइन
सम्पति र मोजमस्ति मागिन
नौलो आसा र उमग बोकेकी हुन्छिन्
आँखाभरि आसु झारेर खुशी दिन हास्छिन
मुटुभरि पीडा लुकायर भाबनमा बाच्छिन
मैले एक मुठि खुसी दिन सकिन
फुल्छन् मनका कुनामा रुन्चे खुसिहरु
न मैले दिन सके ..............
न उनले अधिकार मागिन्
अभाबको खाडलमा होमिएको
जिन्दगी........... !

दिलिप योन्जन
अस्टिन, अमेरिका

कबिता

2009-12-31T08:44:00.000-08:00

"सिमलको रुख झै जिन्दगी"

पत्झर झोर जंङ्गल सरह नै लाग्छ जिन्दगी
सिमल र खिर्राको रुख झै लाग्छ जिन्दगी।

पाहुलिने दिन आयो क्यारे पातहरु झरेछ
सर्लङ्गै सुकेको रुख सोंचौ भने काँचै परेछ।

नत कसैलाई शितल दिन सक्छु यहाँ
नत कोही शितल ताप्न नै आउछ यहाँ।

पाहुलिएर रुप फेरिदा सबले फर्की हेर्छन्
नाग्गिएर खडेरीमा जल्दा सबले हेरी छार्छन्।

त्यो याम आउँदोहो कुनै दिन हरियाली छाएर
ऐले सिमल त्यसबेला सुशेलीदोहो सल्ला भएर।

अर्जुन दुङमेन्
बेल्टार, उदयपुर।
हाल: बगदाद, इराक।

कविता

2009-12-28T11:07:00.000-08:00

कबिता

2009-12-24T23:26:00.000-08:00

आव्हान

समथरबाट पहाड चढ्दैमा
सगरमाथा पुग्न सग्दैनौ
पहाडबाट तराई झर्दैमा
मेरिआना देख्न सक्दैनौं|
अहंकारको बायुपंखी घोडामा
आफ्नै गोहोमा अल्मलिदैछौं|
हामी एउटा मूलबाटो निस्किने
गोरेटो मै अटास मटास गर्दैछौं|

इतिहासको पाना च्यातेर
गरम् गरम् चपाउदै छौ
हिजोको थोरै उज्यालोको
आकृतिको भित्तलाई...
गर्ल्यामगुर्लुम ढाल्दैछौं,
समाबेसिको बिगुल फुक्दै
आफ्नै संस्कृति र समाजमा
ध्वनि प्रदूषित बनाउदै छौं,
आफ्नो रंग खोज्ने निहुँमा
आरोपको हिलो छ्यापा छ्याप् गर्दैछौ|

देउता पुज्ने गरेका ढुङाहरुलाई
बेकामे भनेर अहिले नफ्याकौं,
काम लाग्छ ढुंङ्गा-माटो दुवै
किनकि
यो धर्तीको श्रृजना एउटाले मात्र हुदैन|
म,अनि हामी सबै यसमा रहनुछ|
खडेरी मनको मरुभूमिमा कहिले
एकता र राष्ट्रियताको बीउ उम्रिदैन|
चाहे पूर्वको कञ्चनजङ्धा होस या
पश्चिमको मानसरोवर-
हाम्रो लागि उत्तिकै
सङ्लो र अग्लो हुनु जरुरी छ|
अनि मात्र सगरमाथा चिनाउन सक्छौं|

मनु लोहरुङ राई
संखुवासभा, कोशी, नेपाल
हाल: ईजरायल

कबिता

2009-12-24T08:04:00.000-08:00

कालुको कलम

कसैसंग नडराउने निडर कालुको कलम

कसैसंग नझुक्ने स्वाभिमानी कालुको कलम

झूठो बोल्न नजान्ने निर्दोष कालुको कलम

सत्य तथ्य ओकल्ने निष्कपट कालुको कलम

यति मात्रै हैन ! कालुको कलम

संधै देश र राष्ट प्रतिको जिम्मेवारबोध

संधै नेपाल आमा प्रतिको कर्तब्यबोध
साँझा चिन्तनको भारी बोकी उकाली तिर लम्केको

सबैलाई आद र आधार दिएर ओह्रराली तिर झरेको

अरुलाई सूचना र सन्देश दिएर भञ्याङ तिर तरेको

सबैलाई हौशला र प्रेरणा दिएर घुम्ती तिर सरेको

साच्चै ! मेरो कालुको कलम

जस्तै आपद र बिपदमा पनि स्थीर

जस्तै हाँसो र खुसीमा पनि गम्भीर
सुनामी र भुकम्पले हल्लाउन नसक्ने
आँधी र तुफानले बगाउन नसक्ने

कसैले काट्न र जलाउन नमिल्ने

कसैले ढाँट्न र साट्न नमिल्ने

कसैले चोर्न र फोर्न नमिल्ने

त्यसैले ! अपरम्पार कालुको कलम

दुःखीहरुको घाउमा अचुक मलम बनोस

गरिबहरुको झुपडीमा अपार राहात बनोस

पापीहरुको बिरुद्धमा मुटुको सुल बनोस

दयालुहरुको पक्षमा सुरक्षाको झुल बनोस

अत्याचारीको टुपीमा तिखो त्रिसुल बनोस

ब्रमचारीको दिलमा मिठो बिकुल बनोस

कामना छ, सफलताको शिखर चुमोस

म मरे गए पनि अटल र अमर रहोस

मेरो का....लु...को कलम !!!

छक्कु "उदासी"

म्याग्दी नेपाल

हाल: टोकियो जापान

[यो छक्कु उदासी, सम्पूर्ण मेरा साहित्यिक, मेरो सञ्जाल सहयोगी, मेरो शुभचिन्तक, मेरा आफन्त अनी बिस्वको कुनै पनि कुनामा रहनुहुने नेपाली दाजुभाइ तथा दिदिबहिनीमा २०१० को हार्दिक हार्दिक मंगलमय शुभकामना ब्यक्त गर्दछु, बितेका सालले दिएका चोटहरु यो सालले निको पारोस, २००९ मा पुरा हुन नसकेका तपाईंको कार्यहरु पुराहोस। धन्यवाद। ]

कबिता

2009-12-24T06:31:00.000-08:00

स्वतन्त्रता हो मानवता रे!

स्वतन्त्रता हो मानवता रे!
घाम यही हो, कुईरो धनमा लाग्छ कहाँ पता रे!
कुईराका सब काकहरु पनि बोल्छन यसकै कथा रे!
सिक्रीका पनि पशुहरु भन्छन: "आजाद सबै छौं सदा रे!
धेरैले बोल्छन, थोरले बुझ्दछ,
दासता हो मानवताको चिता रे!
स्वतन्त्रता हो मानव चिता रे!
स्वतन्त्रता हो मानवता रे!

युग युग कोटी मानव उडेथे लाउन यसको पता रे!
तर यति मसिनो छ यसको उज्यालो, भुमा स्वर्ग ज्यथा रे!
सुनसाननै यसको बाटो
झर्छ जहाँ मरमिट माटो,
ममता यसको समतासँगमा
ढाक्दछ जागृत जनता रे!
स्वतन्त्रन्ता हो मानवता रे!

मिथ्या पूजन गर्छ निरन्तर यसको शोषण प्रथा रे!
बर्गस्वार्थले यसको अर्थ बिपरित पारे बटारे!
मानव मानवप्रति जब मानव हुन्न, हुँदैन पता रे!
सन्तुलनमा ताराहरुको झल्क्यो पहिले यता रे!
स्वतन्त्रता हो मानवता रे!

खिच्दछ नरले नर-वानरझैं फन्को लगाई गलामा,
किन्दछ मानिस मानिसलाई चतुर बनेर कलामा,
बायाँ करमा रोटी समाऊ, दायाँ करमा तरवार,
भोको उदरले भगवान बोल्दछ, काँप्दो मुटुले अवतार।
ब्यक्ति बिचार छ अर्थ स्थितिमा नित्य अवस्थित क्यारे!
अदृष्य जानी हल्छ फटा रे!
स्वतन्त्रता हो मानवता रे!

कब्जे तिमीले शस्त्र र औजार, कल र कोदाली कुटा रे!
भोक र रोगले दुनियाँ मुठीमा पिस्छौ मुष्ति बटारे!
समष्टिका हक ब्यष्टिले टारे पाउँछ कसले था रे!
स्वतन्त्राको सच्चा मुटु तर समता, मानवता रे!
आँखा खुला औ दहरो मुटुको पूरा नरको ज्यथा रे!
स्वतन्त्रता हो मानवता रे!

महाकबी: लक्ष्मी प्रसाद देवकोटा
[लक्ष्मी कबितासंग्रहबाट]
साभर: नेपालमा गरिबीको बहस
धन्यबाद: मार्टिन चौतारी

कबिता

2009-12-23T18:58:00.000-08:00

म बेचिएको चेली हुँ

मेरो हासो खुसि र आकांक्षाहरु केहि छैन
जिवन जिउनुको अर्थ र सार्थकता पनि छैन
किन कि म बेचिएको चेली हुँ
भन्छन बेचिएको चेलीको कुनै रहर हुदैन रे ।
सप्तरगीं िसंगारमा सजिएर हिड्नु
नारी पर्व तिज र भाईटिकाहरुमा रमाउनु
पापै लाग्छ मलाई
किन कि म बेचिएको चेली हुँ
भन्छन बेचिएको चेलीको कुनै आत्मा हुदैन रे ।
मैले त
तिर्खाएको उटहरुलाई
सागर बनि प्यास मेटाउनु पर्छ
भोकाएका िहंस्रक िसंहहरुलाई
काचो बिलो बाडी भोक मेटाउनु पर्छ
किन कि म बेचिएको चेली हुँ
भन्छन बेचिएको चेलीको कुनै जिवन हुदैन रे ।
यी नै पुरुषहरु हुन
कसैले बेचि दिन्छन
कसैले किनि दिन्छन
निर्मम कुमारीत्व र अस्मीताहरु लुट्छन्
अनि आफुलाई बहादुर सम्झदै
रण्डी र बेश्याकको उपनाम दिन्छन ।
हुन पनि म बेचिएको चेली हुँ
भन्छन बेचिएको चेलीको कुनै नाम हुदैन रे ।
हराभरा बैस भईन्जेल
सकिन्जेल लुट्छन् र चुस्छन
सुरा सुन्दरी र परि भनि भनि
जवानि सबै रित्ताई दिन्छन ।
अनि कामै नलाग्ने पत्कार ठानी फाली लिन्छन्
हुन पनि म बेचिएको चेली हुँ
भन्छन बेचिएको चेलीको कुनै मुल्य हुदैन रे ।
यहाँ
लुटेराहरु चोखो हुन्छन
लुटिएकाहरु जुठो हुन्छन
हो हजुर म बेचिएको चेली हुँ
भन्छन् बेचिएको चेलि मान्छे बन्न सक्दैन रे ।
त्यसैले
मेरो हासो खुसि र आकांक्षाहरु केहि छैन
जिवन जिउनुको अर्थ र सार्थकता पनि छैन ।
हो म माइति भनाउदाहरु बाटै बेचिइको एक चेली हँु ।

चकेन्द्र राई "कैदी"

धनकुटा

(समर्पण ति चेलीहरुलाई जो बेचिएर तिरस्कृत जिवन जिउन बाध्य छन् । माफ गर्नु होला बेचिएको चेलिहरु प्रति गेर्ने हाम्रो समाजको ब्याबहार र त्यसले दिने पिडालाई बिषय बनाएर लेख्ने कोसिस गरेको छु ।)

"सम्पुर्ण मानव जाति मानव बेचबिखान को बिरुद्ध एक जुट हौ" ॥

कबिता

2009-12-21T10:57:00.000-08:00

पिंठ्युँमा शहर बोकेर!

नेपाल त्यो देश हो
जो खाली खुट्टाले टेकेर उभिन्छ र थकित भएर पर्खिन्छ
जो मुस्किलले हलचल गर्छ
जसले आड लाग्नै पर्छ
भारीले गर्दा बाटोतिर
बाटोले गर्दा भारीतिर

नेपाल त्यो हो
जो उचाली नसक्नु शहरलाई पिँठ्युमा बोक्छ
पसिनाको स्वाद चाख्दै
ट्रक र थोत्रा गाडीहरुले फ्याँकेको पिरो धुवाँको सास फेर्दै
जसले मृत्युलाई पन्साउँछ
सासको खाताबाट
आफुले कमाएका
स-साना सिक्काहरु झिक्दै
जसले सोध्छ किन एउटा मान्छे
टुक्रुक्क बस्छ र अर्को लम्पसार पर्छ
अझ अर्को मान्छे
किन कसैको ईशारा र हुकुममा
पिंठ्युँमा शहरलाई खातमाथि खात बोक्छ
र अर्को चाँहीं त्यसै माथि चढ्छ
त्यो शहर
जो चारै तिर बाट उठिरहेछ

नेपाल त्यो हो
जो पर्खाल आड लागेर उभिन्छ
जसको रगत पातलो छ
जसको छातीमा ओढार परेको छ
जो बास्तमा ऊ जे हो
त्यो भएर
अघि जान सक्तैन
तर जान्छ।

लेखक: वेन एम्जिसस
अनुबाद: मञ्जुल
साभर : नेपालमा गरिबीको बहस
धन्यबाद: मार्टिन चौतारी र कैलाश राईलाई

कबिता

2009-12-20T10:04:00.000-08:00

साचो मायामा‏,,,!

भन्थेऊ दुई मुटु एउटै हो
नमरे सम्म तिम्रै पेवा जस्तै
तिमी त बद्लेछौ थाहै नपाई
मेरो मुटु अनि म त छु उस्तै

साथ दिन्छु भन्ने तिम्रो बाचा
आधा बाटो नपुग्दै बिर्सिदियौ
प्रतिक्षामा तिमीलाई कुरी बसे
मसम्म आइनपुग्दै अन्तै मोडिदियौ

तिमीलाई देख्छु चिम्ले आखा पनि
मनै रमाउथ्यो तिम्रो कुरा सुनेपछि
मलाई रुवाएर तिमी हास्न सकेनौ
प्राप्ती के पायौ मेरो साथ छोडेपछी ?

चुडेऊ फूल फेरी नजोडिनेगरि
धमिरा लायौ कलीलो हागामा
छुटे पनि सम्झना गहिरो हुन्छ
जूनी भर लाको साचो मायामा|

ईन्द्र कुमार सुनुवार
ईटहरी कोशी
नेपाल |

कविता

2009-12-20T09:42:00.000-08:00

तिम्रै तस्बिर

तिम्रै तस्बिर सधै सधै हेरिरहे
तिम्रो सामु पर्दा सधै सधै टोलाइ रहे

मनमा सधै तिम्रै सपनाका महलहरु सजाइ रहे
सधै तिमी म बाट टाडा गयौ किन ?

नयनभरी तिम्रै तस्बिर सजाइ हरे
हुरी बताशा आधीबेहेरी जे जस्तो आए पनि

तिमीले दिएको आशुको उपहारलाई
सधै मैले मेरो दिलमा सजाइ रहे

धेरै माया अनि सम्झना छ तिमीलाई
मलाई धोका दिएर गएता पनि

तिम्रै तस्बिर आज हेरी रहे, हेरी रहे

योगेन्द्र गिरी
धुपू-१ लेब्रंग
संखुवासभा
कोशी - नेपाल
इमेल- yogendra.yogen@yahoo.com

कबिता,

2009-12-18T09:28:00.000-08:00

अभाबको जिन्दगी

मिरमिरेमा जब किरण छरिन्छ
भोकको रापले खडेरीले झै पोल्छ
अलास तलास पसिना सरि ब्युझन्छु
दिन भरिको घामले डढेर कक्रे झै
दोबाटो चोक गल्लि गल्लिमा भौतारिन्छु
अभाबले अतालिएको जन्तु जस्तै
रोगले पाकेर गनाए जस्तै
खालि पेट मातेको मान्छे जस्तै
हावा, हुरि, झरी, बादलमा कति डुबे
छट्पटिन्छु रात भर खाली भुईमा
बरदान माग्दा काटेर फालेको भाले जस्तै......

दिलिप योन्जन
अस्टिन अमेरिका

कविता

2009-12-17T18:03:00.000-08:00

"म पनि त कवि हुँ"

यता टहलाउछुउता टहलाउछु
के के विर्से झै के के हराए झै ।
जीवनका परिभाषा खोज्नलाई
पुस्तकका खाताहरु भित्र छिरेर
शब्दका भिडहरु भित्र छिचोल्दै
निकै पर पुगिसकेको हुन्छु म
अनयास …॥ सहयात्रि बनेर हिडिरहेको कलम
गर्भधान भएको थाहा पाउछु
र
हत्तपत्त थेगभर दिदै पानाहरुमा आश्रय दिन्छु म
कलमको निभबाट त्यहाँ
एउटा नयाँ शब्द जन्मन्छ
न्वारान गर्छु म
नाम "कविता"
अनि म कवि
ए …॥ कस्ले भन्छ मलाई कवि हैन भनेर……
म पनि त कवि हुँ……
आफ्नै नाम विस्रने मान्छे म ………॥
आफ्नै काम विस्रने मान्छे म…………
आज
आफ्नो कवित्वको जीवित परिचय खोज्नलाई
भावनामा शैर गर्दै
ति नअर्थीने शब्दका तरङ्गहरु माथि
खुवै विश्लेषण गरिरहेकी हुन्छु म
अचानक....... नजरहरु
अनेकौ रचनाका थाकहरु माथि दृष्टि गोचर हुन पुग्छ
यता चियाउछु उता चियाउछु
ती अरुको रचनाका थाकहरुबाट
सट्याक सुटुक दुई शब्द चोर्छु र
पहिलेका आफ्ना शब्दहरुमा हार गाभा मिलाएर राख्छु
फेरि त्यहाँ
एउटा नयाँ कविता जन्मन्छ ॥
अनि म कवि…........॥
ए..... कस्ले भन्छ मलाई कवि हैन भनेर
म पनि त कवि हुँ
ए..........कस्ले भन्छ मलाई कवि हैन भनेर
म पनि त कवि हुँ
म पनि त कवि हुँ ॥

रजनी राई "राजु"

गोगने-९ भोजपुर

हालः वि.एड.तेस्रो वर्ष सुकुना क्याम्पस, मोरङ

कबिता

2009-12-15T19:43:00.000-08:00

"चाहाना"

रोएको हेर्न चाहाने हरुको सामु
खित्का छाडी छाडी हासु जस्तो लाग्छ ।
बाँच्ने रहर हुदा हुदै
हत्या गरी दिने निष्ठुरीको सामु
थुप्रै थुप्रै बाचु जस्तो लाग्छ ।
आखिरी यो कस्तो चाहाना
रिसले दाह्रा किट्दै धारे हात पार्नेहरुलाई
अंगालो हालेर नाचु नाचु जस्तो लाग्छ ॥

चकेन्द्र राई "कैदी"

धनकुटा

राष्ट्रिय कविता

2009-12-15T09:02:00.000-08:00

सातडाँडा पारी छ मेरो नेपाल देख्नँ म सक्दिनँ
खेलेर हुँर्के त्यहाँकै धुँलौटे माटो भूल्नँ म सक्दिनँ
माया र ममता त्यसैको लाग्छ त्यो पानी पँधेरो
दियाँलो बाँल्छिन ति बुडीआमा फयाँक्नँलाई अँधेरो
बुझ्दिने कसले दु:ख र मार्क त्यो गाउँले परिवेश
बोल्नलाई बोलछन जगतले हेर बुद्धको हाम्रो देश
दुखैमा हरे जीवन चल्थ्यो दुइबच्न मिठो बोल्दिएँ
झुप्रैले पनि मानसानँ राख्थ्यो भाईभाइनै मिल्दिएँ
बगाइ रगत धर्तीलाई भिजाई नँ सुन फल्ने हो
एउटालाई आँशु अर्कोलाइ हाँसो नँ शान्ति खुल्ने हो
नँ शान्ति खुल्ने हो नँ शान्ति खुल्ने हो !!!

गीता थापा (दोषी)
बेलबारी मोरङ
हाल-ईजरायल

कबिता

2009-12-10T21:19:00.000-08:00

तिम्रो माया.................!

तिम्रो माया साह्रै गहिरो महासागर हो,

म एउटा तिमीमा निर्भर प्राणी।

म तिम्रो मायामा हराउछु।

म तिम्रै मुटुको गहिराईमा बाँच्छु।

मैले लिने स्वास-प्रस्वासमा सबै तिम्रो माया।

मैले जिउने संसारभरी मात्र तिम्रो छायाँ,

म सँग बाकी अरु चाह छैन।
म सँग बाँकी तिमी बाहेक अरु सपना छैन।

तिम्रो माया मैले देखेको सपनाको महल हो,

जुन हिरामोती भन्दा अमुल्य छ।

तिम्रो एउटा मुस्कान मात्र मेरो

सयौं जुनी जियाउने अमृत बन्छ।

म कति धनी छु तिम्रो यो संसारमा

म बाँचीरहेछु हरपल तिम्रो प्यारमा

हरेक क्षणहरु तिम्रो मायाले सजिएका छन।
मेरो जिबनको अन्तिम छिद्र तिम्रो मायाले बाँधिएको छ।

“पराईमान्छे” बि.जे.
भोजपुर / कोशी

कबिता‏

2009-12-10T07:35:00.000-08:00

म त्यसबेला तिम्रो सिपाही बन्ने छु।

किन तिमी अन्धकारमा सधै बस्छौ
ठीकै छ
तिम्रो सहयोगी योद्धा हुँ म
सँगै नबसौला हुदैन
उज्यालोले त पोलेको छैन
आँखाहरु पट्टिले बाँधेको त छैन
दिनमै धुवाँ लगाइदिएको त छैन
आगोको ज्वाला नदेखेर त होइन

हावा लगाउँला धुवाँ उडाउन
पर्खाल भत्काउँला प्रकास देखाउन
तिमीलाई स्वतन्त्रता देखाउँला
समान हक अधिकार दिलाउन
लगातार म लागिरहुँला
एक थोपा रगत भैन्जेलसम्म
आशाको त्यान्द्रोलाई लठारो बनाउन
यो शिर नढलुन्जेलसम्म

अब पनि तिमी एक्लै अन्धकारमा बस्छौ
ठिकै छ
म सहुँला अधिकार माग्दिन
अन्धकारहरु ममा पनि त छ
ढुख बेदना र यातना किन बुझ्दैनौ
फेरि युद्धभुमिमा क्रान्तिको बिगुल फुक्नु छ
हातमा हतियार लियरहातमा हात मिलाउनु छ
कि कसैले पैसा र तक्मा त देखाएन
यी सबै झुटो आश्वासन र बिश्वास हो
धाक र सम्पतिको झुटो अहम् हो
सबै यहाँ किचिएका, पिसिएका छन
भोक भोकै नाग्गै नाग्गै मरेका छन
क्रुरयातनामा कति मरे
बच्ने आसै आसमा कति मरे

यदि तिमी हतियार बनेर निस्कन्छ भने
अन्याय र अत्याचारको भन्डाफोर गर्छौ
भनेआगो निभाउन पानी बनी लाग्छौ
भनेचार पर्खाल भत्काई निस्कन्छौ भने
रोग र भोकको बिरुद्द आवाज उठाउँछौ भने
समान हक अधिकारको सवाल उठाउछौ भने
सम्झौता र सन्धिमा देश बेच्न,सिमाना सार्न दिदैनौ भने
झुटा अन्धबिस्वास र कुनिती तोड्न
बन्दुक बोक्नु परे भन मलाई
शोशण र दमन गर्नेको बिरोधमा
आवाज उठाउनु परे भन मलाई
आकास धर्ति थर्काइ दिन्छु
गोली थाप्न तयार छु
रास्ट्र र रास्ट्रीयताको लागी
भन तिमी सधै मलाई
बिरोधमा लड्नु परे
म त्यसबेला तिम्रो सिपाही बन्ने छु।

दिलिप योन्जन
अस्टिन, अमेरिका

गध कविता

2009-12-08T11:54:00.000-08:00

एकतामा बल अनेकतामा कलह

हाम्रो मस्तिस्कमा बल भर्नु पर्ने छ
भाई-भाई, बहिनी- बहिनी यौटै मन यौटै ध्यान यौटै चित्त
एक कबिला एक गुरिल्ला बन्ने समय आएको छ
स्थान बनाई तयार हुने बेला आएको छ
तेसैले समय बर्बाद नगरौ
नुन खाएको कुखुरो झैँ झोक्रेर बस्ने बेला छैन
बाद-बाद, बादी-बादी पन्थी-पन्थीको
भरोसा गर्ने दिन छैन आब
खास देशभक्तको व्यक्तिको जरुरि छ
यो कुनै खेल अनि ठट्टा होइन
बैरीहरुलाई कम्जोर कहिले सोच्नु हुदैन
बैरीले जरा काटेर खान ब्वासोको रुपमा गिद्दले जस्तै
नज़र लाएको छ मान्छे खाने चितुवाले झैं
लप्का लप्का र्‍याल काढेर राता राता मुख परेको छ
भाग्यमा छ भन्दैमा डोकामा दुध नथापौं
गर्ने भन्ने हामी तिमी नै देशका पहरेदार हौं
उनिहरुको अन्तिम या त हाम्रो
अन्तिम दिन भयवहको दिन
या त दुरभाग्य या त भाग्यदय!
त्यसैले एकता हुनु पर्ने छ सबैले
हातमा हात काँधमा काँध
साथले साथ दिनु पर्ने छ
हे पहरेदार हो खबरदार!
खबरदार! होसियार!

मिना बान्तवा "मृदु"
झापा नेपाल
हाल इजरायल

कबिता

2009-12-08T11:39:00.000-08:00

सानु,,,,,

तिमी बिनाको यो संसार नै सुन्य लाग्छ सानु
यो मेरो आखा वरिपरी तिम्रै तिस्बिर देख्छु सानु
तिम्रो मुहारको कल्पना गर्न सक्तिन सानु
कोइलिको जस्तो सुमधुर तिम्रो भाकालाई
भुल्न सक्तिन सानु
यो मेरो कान भित्र सधै तिम्रै सुमधुर
गीतहरु गुञ्जिन्छ सानु
स्वदेश बाट भाए पनि के छ खबर
भनि बोलाई दिनु सानु
तिमी बिनाको यो जिबन अन्धकार लाग्छ सानु
छाती भित्र तिम्रो मायालाई झिकी लैजाउ सानु
छोड़ी जाने निस्ठुरीको यति धेरै सम्झना आउछ किन, सानु?

योगेन्द्र जोगी "संघर्ष"
धुपू-१ लेब्रंग
संखुवासभा- नेपाल
ईमेल- yogendra.yogen@yahoo.com

कविता

2009-12-07T21:37:00.000-08:00

विमल गौतमको "धन्यवाद"कविताको प्रतिउत्तर

विमल तिमीले खुव पिएछौं
खुशी लाग्यो मैले पनि खुवै पिए
विश्वासमा धोका पिए उडाईलाने हावाको झोका पिए
बचनरुपी गोली र खोका पिए
खेलमा झेल पिए धार छोडी बगेको नदिको भेल पिए
मुटु भित्र विझाइरहने नेल पिए
हाँसो पिए अविरल बगिरहने आँशु पिए
घात पिए स्वार्थ पिए
जिन्दगीको अर्थ पिए
तिमीले त पिएर आँखा खोलेछौ
मैलेत न आँखा खोल्न सके
न त नपिएर बाँच्न नै सके
मैले पिइरहे तर खै कसको पिए
आफ्नो भनेर के पिए अनि अरुको पनि खै के पिए
तर जे होस मैले पिए आफ्नै जिन्दगी पिए
विमल म अब पिउदिन
म त अब ओकल्ने छु
पिउनु र ओकल्नुमा के फरक छ र
काम त्यही मुखको त हो
अनि पिउदा नखुलेका आँखा
ओकल्दा कसो नखुल्लान त
त्यसैले म ओकल्दै छु
मलाई लाग्छ तिमिले रक्सी पिएनौ
तिमिले त मरुभुमिमा साहित्य रस पिएका छौ
नेपाली साहित्यमा िसंगो अरब धानेका छौ
वालुवाको पहाडमा साहित्यको फुल फुलाएको छौ
तिमी त सदावहार वहने त्योृ हावामा पिन
सुन्दर सृजनाहरु ब्ोकी आशाको दियो जस्तै बालिरहेको छौ
अरबीको यल्ला सुरालाई सहनशीलतामा पिएका छौ
सपनालाई साकार बनाउन संघर्षको पसिना पिएका छौ
एकान्तमा ती रंगीन रातहरुले तिमिलाई सुमसुम्याहोला
तर पनि तिमिले उत्तम जिन्दगी जिएका छौ
शुभकामना विमल तिमिलाई ।

पर्शु "पृथक"

इन्द्रपुर-३ त्रिवेनीचौक, मोरङ

कबिता

2009-12-07T01:20:00.000-08:00

"अनमिन कहा छ सिङ्गो हाम्रो नेपाल"

बाँच्नु पर्ने बाध्यताले
अनि सुख किन्ने रहरले
जन्मभुमि बाट टाडिएको
एक नेपालि हु म ।
परिस्थिती सग मुकाबिला र संझौता गर्दै
उज्वल भविश्यको खोजि गर्दैछु ……॥
जसरी
तिमी नेपालमा शान्ति खोजि रहेको छौ …॥
मलाई थाहा छ
तिमीलाई यति बेला
पसिना आई आईरहेको छ ।
यस्तै हुदो रहेछ अनमिन
जन्ता भन्दा नेता धेरै
नेता भन्दा सांसद धेरै
संासद भन्दा मन्त्रि धेरै भएको देशमा ।
तिमीले सोचे जस्तो छैन हाम्रो देश……।
ताल परे
३६५ दिन नै बन्द हुन्छ हाम्रो देश ।
अभागी जन्ताहरुको हाम्रो देश
भाग्यमानि नेताहरुको हाम्रो देश
दिन दाहडै हराउदै गरेको हाम्रो देश
आज तिमी
कानुनको कुरा गर्छौ
मानव अधिकारको कुरा गर्छौ
शान्ति र सुरक्षाको कुरा गर्छौ
अनि
नयाँ संबिधानको कुरा गर्छौ………
तर म
नेपाल को कुरा गर्छु
भन त अनमिन कहाँ छ सिङ्गो नेपाल
संमयुत्त राष्ट्रसंघको बडापत्रमा छ की
काठमाण्डौको संविधान सभा भित्र छ नेपाल
हिजोको टिस्टा र कांगडामा छ कि
किमाथाङका र सुस्तामा छ नेपाल
अनमिन आखिरी कहा छ हाम्रो सिङ्गो नेपाल

चकेद्र राई "कैदी"

धनकुटा

कबिता

2009-12-06T11:35:00.000-08:00

मन लाग्यो

धुंजा धुंजा फाटेको मन आज त सिउन मन लाग्यो |
किनेको रक्सी हैन अरुनै नशा पो पिउन मन लाग्यो |
मरीसकेको जीवन कसैको सामिप्यले जिउन मन लाग्यो |
भन्छु भनेका कुरा भन्न नसक्दा जहर पिउन मन लाग्यो|

बेमौसममै भए पनि ढकमक्क फेरी फुल्न मन लाग्यो |
मरिसकेको लास हो त्यो अतितलाई भुल्न मन लाग्यो |
माकुराले जालो लगाएको बस्ति कमेरोले पोत्न मन लाग्यो|
बाँझो पल्टिएको उजाड खेत जसो तसो जोत्न मन लाग्यो|

ओठ सापती मागेर भए पनि आज हाँस्न मन लाग्यो |
बैशाखी मागेर भए पनि एकै क्षण नाँच्न मन लाग्यो|
बरु सेकेन्ड मात्रै भए पनि खुसी भएर मर्न मन लाग्यो |
बरु बगाए बगावस उनलाई भेट्न खोला तर्न मन लाग्यो|

हारीसकेको जीवन कसैको साथले जित्न मन लाग्यो |
थाकीसकेको जीवन कसैको सहाराले हिडन मन लाग्यो |
निभन लागेको दिपमा आशाको तेल थप्न मन लाग्यो |
नदेखेको नभेटेको पराइ मान्छेको नाम जप्न मन लाग्यो|

छक्कु "उदासी"
म्याग्दी नेपाल
हाल: टोकियो जापान

गद्य कविता

2009-12-06T10:05:00.000-08:00

मत हजुर नत डिआईजी नत मन्त्री ... !

मेरो देशको नेताको नाटकसरी
व्यबहार र बोली अनी,
हालचाल सुन्न त के समाचार पृष्‍ठहरुमा
आएको अनुहार देख्न पनि नसकेर
चैतमासे हुरी चलाई
यि आँखै छेक्न मन लाग्यो।
शान्ति र न्याय मुट्ठीभर, अन्यायलाई उजागर मान्ने
यस्तो गलत र अहमताका दल्दल गृहमन्त्री प्रति नझुकी
निसंङ्कोच न्याय दिलाउँन आफ्नो दायित्व ठान्ने
कर्तब्यन्मुख डिआईजी पार्वती थापाको
न्यायिक शब्द शैलीमा कविता लेख्न मन लाग्यो।।

मत हजुर नत डिआईजी नत मन्त्री
मात्र फुट्कर कविता कोर्ने एउटा स्यानो कवि... !
कलकल बग्ने गंगाको पानी,
झर्-झर् खस्ने खोला झरनाको पानीले
जस्तो आवाज दिन्छ, त्यही बोल्छु।
ज्यानै मासी दिने त्यो पापी
बन्दुकको नालबाट उम्केको सानो धातुको टुक्रा,
सयौ टन वजनदार धातुको पोकोबाट निर्मित बमले
जस्तो आवाज दिन्छ, त्यही बोल्छु।।

पाप छैन, द्वेष छैन, ईर्ष्या छैन
फराकिलो गगनमा निलो-निलो रंगसरी
पोतिएको छ मनमा मेरो।
स्वच्छ हृदयले, यो सोझो दिलले
स्वच्छ र पवित्र नै देखेको कुरो
बोकेर हिड्छ जहिले सेरोफेरो ।

हत्या हिंसा चोरी डकैती अपहरण अनी बलत्कार
समाजमा जघन्य अपराध हो।
बिभागीय मन्त्री भएर सोही प्रबृतिका दोषीहरु माथि
बुँई चढेर नाता र कृपा गरी रहनु झन
महा अपराधी कृयाकलाप हो।
घटना घट्यो मन्त्रिकै गृह जिल्ला अछामका
आफ्नै सहकर्मी प्रहरीहरुबाट
बलत्‍कृत महिला प्रहरी सुन्तलीको केश।
आज भोलिका नेता कस्ता जनक हुन कुन्नी ?
सनक चढेपछी आफुले अधिकारी, कर्मचारी कोही चिन्दैनन,
आखिर न्यायको पक्षमा लडिरहेकी
छेत्रीय अधिकारीलाई नै
तँतँ मम गर्दै
काज समेत फिर्ता गरी पुर्‍याएछन अपमान र ठेश।
संङ्गठनको मर्यादा बिपरित गरेकी भन्दै
अपराध लुकाउन प्रयास गर्नु मन्त्रिको
बुद्धि मोटो हो कि पदावधी छोटो..!
बरु "सत्य सेवा सुरक्षणम" नारा रहित संगठनको
मर्यादा नै राख्न चाहेका हुन भने
दोषी उपर उचित सजाएको
भागीदार बनाउन नै हुने थियो महानता अनी बेश।

हावा नचली पात हल्लिदैन
दुर्घटना नभई घाईते हुँदैन,
घटेको घटनालाई जस्ताको तस्तै चित्रण गरी
सम्बन्धित निकायमा पेश गर्नु
के दोश थियो र डिआईजी को ?
आफ्नो दायित्व र धर्म भन्दा बाहिर गई
घटना घटाई दुर्घटना निम्त्याउँने,
राक्षशी र दानबी व्यबहारका पशुरुपी मानबहरुलाई
संरक्षण र छुट दिई अरु हौसला
दिने त यि यस्तै दुई दिने मन्त्रिहरु रहेछन।

सेती अञ्चल अस्पताल,
विभिन्न अधिकारवादी संघ-संस्थाहरूले पनि
महिला प्रहरी सुन्तली बलात्कृत भएकै रिपोर्ट दिएका रहेछन,
राष्ट्रिय मानवअधिकार आयोगले समेत
दोषीमाथि हदैसम्मको कारबाही गर्न
सरकारलाई सिफारिस गरेका रहेछन,
संविधानसभा महिला सभासद्हरूको टोलीले पनि
प्रतिवेदन सार्वजनिक गर्दै
अछाम जिल्ला प्रहरी कार्यालयमा
जघन्य अपराध भएको ठहराएकै रहेछन।

आखिर सत्य कुरो सत्य नै साबित हुनुपर्छ,
एउटा मन्त्रिको आदेशमा
काज रद्ध भई काठमाण्डु आएर पो के भो'र !
अन्यायमा परेकाले न्याय पाउँनु पर्छ… !
अन्यायको बिरुद्धमा लडिरहनै पर्छ… !!

{बेला-बखतमा मन्त्रिहरुबाट कर्मचारीहरु कुटीईरहेको, मनोबल गिराईरहेको अवस्थाले मन्त्रिहरु नै स्वयंमले देशको प्रशासन र शान्ति सु-ब्यबस्थामा खलल पुर्‍याई कमजोर बनाईरहेको घटनाहरुलाई आधार मानेर मंसिर-१६, का दिन नयाँपत्रिकाले छापेको "डिआईजीले लगिन गृहमन्त्रीलाई बंकरमा" शीर्षकको एक समाचारलाई मुख्य स्रोत मानी लेखेको यो घटना प्रधान कविता हो।}

- अर्जुन दुङ्मेन्,
बगदाद, इराक।

कविता

2009-12-03T21:23:00.000-08:00

म:म:स्वर्गद्वपि

स्वर्गद्वपि भूमी म:म:जननी नेपाल
म:म:हृदय माता वसन्तम् ममता
म:म:सर्ब म:म:गृह च:कर्म नेपाल
म खेल्दै हुर्केको स्वर्गदापी नेपाल
मेरो मन पर्ने स्वर्गको टुक्रा नेपाल
चाहे म संसारको कुनै कुनामा हुँ
चाहे बाचूँ चाहे मरुँ चाहे म लडँउ
म मेरो भूमि नेपालको माया गर्छु
तोते बोलि सिकाई, हातहरु समाई
ताते भनि हिड्न सिकेको काख भूमि
उनि मेरी जन्माउने हुर्काउने आमा
मेरो आमा अमर पवित्र अजय छिन्
मेरी आमालाई दुख्दा मलाई नै दुख्छ
मेरी आमा रुँदा मेरो पनि हृदय रुन्छ
उनीले नै मलाई आँखा देखाएकी हुन्
मेरो स्वास प्राण उनीले बचाएकी हुन्
कन्थमूल पाड०लाड०,गिट्ठा र भ्याँकुर
आलु सुठो रुखो सुखो भटमास र पिठो
साग सिस्नो, रोटो फाफर कोदो खुवाई
हुर्काउने जननी आमा मायाको खानी
लाख लाख घन्यबाद! भूमि तिमीलाई|

मिना बान्तवा "मृदु"
झापा नेपाल
हाल इजरायल

कबिता

2009-12-03T18:09:00.000-08:00

2009-11-07T19:22:00.000-08:00

2009-10-28T11:35:00.000-07:00

जिउँदो अवशान

धेरै महँगो रह्यो मेरो ईच्छा र सपनाहरु,
जो मेरो इच्छालाई एउटा कात्रोले टाल्न सक्दिन।
म इच्छा गर्छु, सपना देख्छु, अनि डुब्छु कल्पनामा
मेरो अथक प्रयास सबै साँगर बिच
थोप्लिएको आँशु झैं बिलिन भएर जान्छ।
म मेरो ईच्छाको लागी न कसैलाई चिथोर्न सक्छु,
न म मेरो सपनाको लागी कसैलाई गुहार्न नै,
म आफ्नो बाटो बिर्सिएर कहिं कतै
चौबाटोमा अलपत्रीएको एउटा यात्री,
ईच्छा नै ईच्छा अनि सपना भित्र हराएको
कालो कुहिरोभित्र काग झैं रुमल्लिएको,

नदीमा बाढी आउँदा, धमिलिएको पानी भित्र

बिचलित त्यो माछा झै, हुरीको लहराभित्र

हराएको चरी झैं, म आफ्नै ईच्छाको चिहानमा

पुरिएको एउटा जिउँदो अवशान हुँ।

म आशा बाट टाढिएको र

प्रतिक्षाको घडी नभएको स्वास हुँ।

बिजे बान्तवा 'पराईमान्छे'
ठुलोदुम्मा-९, भोजपुर

कबिता

2009-10-26T20:07:00.000-07:00

किन जनयुद्ध प्रचंड?

कति गर्छौ प्रचण्ड जनयुद्ध तिमी नेपाली भूमिमा ?
चौध वर्षको युद्धमा पनि भएन देशमा शान्ति किन ?

त्यतिबेला भन्थेउ नेपाललाई स्विट्जरल्याण्ड बनाउछु
नौ महिनासम्म पनि केही गरेनौ, प्रचण्ड तिमीले किन?

अहिले सरकारबाट बाहिरिएर जनआनदोलन गर्दैछौ
देश बनाउने जिम्मा चाहिँ लिएनौ तिमीले किन ?

हजारौ-हजार जनताहरु भने तातो गोली खाएरै मरे
तिमी भने महलमा, देश- बिदेश मात्र धाउछौ किन ?

किन प्रचण्ड? तिमी किन साम्यवादको नारा भुलेउ??
पुजिबाद्को पीछा गरि जनता अलपत्र बनायौ किन ?

योगेन्द्र गिरी "संघर्स"
धुपू - १ लेब्रंग
संखुवासभा

गिती कबिता

2009-10-26T12:58:00.000-07:00

तिमी पाएँ देखि बाट‏

तिमी पाएँ देखि बाट बाँच्न औधी रहर लाग्यो
तिमीलाई नै'देवता मानी पूज्न मन पो लाग्यो

रहर गर्नु भयो कि भूल सोच्नु भयो कि पाप
सपनीमा तिमीलाई आई सताउँ-सताउँ झै लाग्यो

भन्नेले नि जे-जे भनुन सुन्नेले जे-जे सुनुन
मनका सारा हाँसो तिमीलाई चढाउँ झै लाग्यो

धर्तीमा तिमी जन्मिएको मेरै निम्ती हौंकी भनी
एकान्तमा आँफैलाई आज सोधुँ-सोधुँ झै लाग्यो

गीता थापा (दोषी)
ईजरायल

कबिता

2009-10-26T00:16:00.000-07:00

"खाडी देश नआउनु है चेलीहरु..."

एउटा नेपालीको आशुले
अर्को नेपालीको मन रुन्छ भने
एउटा नेपालीको दुःखले
अर्को नेपालीको मन छुन्छ भने
भन्नु पर्छ हामी नेपाली हौं भनेर ।
हामीमा आत्मीयताको मिठो नाता रहेछ भनेर ।
हामीलाई
तुलसी महत्तो को यथार्यले रुवाएको छ ।
डोल्मा सेर्पाको अकल्पनिय दुर्घट्नाले रुवाएको छ ।
धेरै नेपाली चेलीहरु जेलको चिसो छिडीमा
दिनहरु गन्दै सजायहरु काटिरहेको
नमिठो समचारले हामीलाई रुवाएको छ ।
मुटु भरी चोट र मन भरी बेदना मात्र लिएर
नेपाल फर्कनु परेको मायावतिको कथाले
हामीलाई रुवाएको छ ।
एकै पल्ट १५ जना चेलिहरु नेपाल फर्कनु पर्दाको
तितो सत्यले हामीलाई रुवाएको छ ।
हो हामी धेरै पल्ट रोएका छौ ।
किन कि हामी सबै सबै नेपाली नै हौं ।
तपाई भन्नु होला
आफ्नो घर र जन्मभुमी फर्कदा पनि किन रुनु भनेर ।

तर
फर्कनलाई मात्र त गएका होइनन नी ती चेलीहरु ।
कहां गए आफ्नो र परिवारको मिठो सपनाहरु
आफ्नो आत्मा भित्रको सुन्दर कल्पनाहरु
नेपाल फर्कनु भन्दा पहिला
भोक भोकै बिताएका दिनहरु
चिसो भुईमा काटेका रातहरु
दिईएका कठोर यातनाहरु
भोगीएका नमिठो सास्तीहरु
च्यातिएको कपडाहरु
लुटिएका इज्वतहरु
खोसिएका अस्मीताहरु
गरीएका बलात्कारहरु
के यसैका लागी बिदेशिएका हुन त नेपाली चेलिहरु
अनि कस्को मन शान्ति हुन्छ नी
तर जति नरमाईलो लागे पिन
आखिरी म पनि त के गर्न सक्छु र चेलीे
अलिकति सहानुभुति प्रकट गरि दिन्छु ।
ज्यादा भए दुई थोपा आशु खसाली दिन्छु ।
त्यसैले चेलिहरु
दया नभएका कठोर आत्माहरुमा
मानवता नै नभएको मानव बस्तिहरुमा
तिम्रो कमोलताको र तिम्रो समर्पणको
कुनै अर्थ र मुल्य हुदैन ।
कसैले सुन्दैनन तिम्रो चित्कारहरु
ताल परे चुस्छन निचोर्छन उल्टै बरु
तिमी संग धेरै जिन्दगीहरु जोडिएका छन् ।
खाडी देश तिमीले सोचे जस्तो छैन ।
खोजे जस्तो छैन ।
केहि छ त तुलसीको जस्तो पिडा छ ।
मायावतिको जस्तो दर्द छ ।
डोल्माको जस्तो आशु छ ।
त्यसैले मेरो अनुरोध छ ।
खाडी देश नआउनु है चेलिहरु ।।

चकेन्द्र राई (कैदी)
(समर्पण ति चेलीहरुलाई जो पराई मुकुलमा लुटिन बाध्य छन् ।)

कविता

2009-10-23T14:11:00.000-07:00

"म एउटा लज्जा लेख्न चाहान्छु"

लगाम लगाएको घोडा जस्तै
मेहेमा बाँधिएको गोरु जस्तै
हरेकको गलामा बाँधिएको छ
एउटा कुसंस्कारको सा¨लो
त्यसैले
भर्रखरकी तिन चार जान तरुणी चेलिहरु
लठ्ठीको साहाराले मात्र हिड्न सक्ने
एउटा जिजीबिषुलाई पछ्याई रहेको छन
आºनो पतिदेव संम्झेर…………।
आँखा भएर पनि ति चेलिहरुले
आफ्नो खुल्ला आँखाले
कहिल्यै यो दुनियाँ हेर्न पाएका छैनन ।
एक पल पनि स्वातन्त्रको
मिठो स्वास फेर्न पाएका छैनन ।
अनि यी चेलिहरुको अनुहार पनि
कहिल्यै कसैले देखेका छैनन ।
कसै सगँ सिधा नजर हेर्नु र हेराउनु हुदैन रे……
धर्म नष्ट हन्छ रे……
त्यसैले यी चेलिहरुको कथा
अलिक भिन्न र अलिक बिशिष्ट छ ।

अनुमति दिन्छौ भने चेलि
आज म तिम्रो आत्मा कथा लेख्छु ।
यो धरतिको यो युगको नमिठो सत्य लेख्छु ।
काले बार्को भित्रको अत्याचारको
सारा सारा यर्थाथहरु लेख्छु ।
ढुङ्गा जस्तै मन भएका
रोवट रुपी पुरुषहरुको बारेमा लेख्छु ।
धर्मको नाम लिएर
चेलिहरु माथी गरिने कठोर दमनको कुरा लेख्छु ।
जहाँ महिला अधिकारबादीहरु
राष्ट्रिय र अन्र्तराष्ट्रिय ठुल्ठुला सेमिनारहरु गर्छन
त्यहाँ नै आºनो टाउको ढाकिएको कालो बोर्की
उठाउन नपाउने सम्मा कुसंस्कार पनि छ ।
के यो तपाईहरुलाई थाहा छ
विरोधको प्रतिक कालो कपडाले
युगौ देखि सिङ्गै शरिर छोपि मौन विरोध
गरि रहेको ठाँउ सम्म के तपाईहरुको नजर पुगेको छ
धर्मका दासहरु कुसंस्कारका कमारीहरु
यी पिडीत चेलिहरुको अधिकार
महिला अधिकार भित्र कहिले समेटिन्छन् हजुर

चेतनाको उज्यालो भन्दा अलिक पर
मानव शभ्यताको दृष्टि भन्दा अलिक ओर
सुन्यता र अन्धकारमा एउटा बस्ती छ ।
त्यहाँ धर्मले मान्छे जन्माउदो रहेछ ।
मान्छेहरुले धर्मलाई होईन ।
संस्कारलाई त मान्छे मात्रको
हजुर बाबा पो ठोनिदो रहेछ…………॥
त्यसैले त्यहाँ
एउटी छोरी मान्छे लाई मान्छे मानिदैन ।
हो हजुर आज म
एउटी छोरी मान्छे साँच्चि नै
मान्छे जस्तो भएर बाँचेको हेर्न चाहान्छु ।
आज तिनै चेलीहरुको
मुटु भित्रको सबै सर्बै बेदना लेख्न चाहान्छु ।
बरु यो दुनियाँ बाट निष्कासित हुन परोस ।
तर म आफु पुरुष हुनुको
अहंता र आफ्नै कलुषिताको भावनाको
एउटा मिठो लज्जा लेख्न चाहान्छु ॥

चकेन्द्र राई "कैदी"
पाख्रीबास, धनकुटा
नेपाल

कबिता

2009-10-22T16:55:00.000-07:00

तिमीले बालेको आगोमा,,,,,

तिमीले यहाँ खोजेको शुर र ताल,
अनि तिमीले रचेको सम्पुर्ण जाल
आज एउटा क्रन्दन भएर पोखिंदैछ।
तिमीलाई सुम्पिएको त्यो ताजको
मुल्य चुकाउन सकेनौ कहिल्यै,
तिमीले ओछ्याएको बिकाशको सपनाहरु
घरी घरी चक्काजाम अनि अश्रुग्याँस
बनेर यहाँ पोखिईरहन्छन।
कहिले कसैको झुपडी जलाउने आगो बनेर
त कहिले यस देशको जनताको
छाती छेड्ने तिखो संगिन बनेर।

तिमी हिंजो सडकमा फाटेको कपडा
अनि हात्तीछाप चप्पल लगाएर नारा
लगाउँदै भौतारिन्थ्यौ, अनि त्यो
तिम्रो डेरा सम्म नपुग्ने भाडा नहुदा
घण्टौको पैदल यात्रा चल्थ्यौ,
तर आज ताज सँगै फेरिएको तिम्रो शान
हिंजोको हात्ती छाप चप्पल आजको
ईटालियन सुज, हिंजोको पैदल यात्रा
आज फेरिएका लेमुजिन र लैण्ड क्रुज,
हिंजोको फाटेको दौरा सुरवाल,
आजको थ्रीपिस शुट, आह! तिम्रो चम्केको
भाग्य, हिंजो त्यो सडकमा धुलो खाँदा
कस्तो लाग्थ्यो र भन्थ्यौ र
दोष थोपर्थ्यौ भ्रष्ट नेता भनेर
आज तिमी कुन ड्याङको मुला?
हिंजो सम्म तिमीमा नुन किन्ने
क्षमता थिएन,
आज शेयर होल्डर सुनमा!
तिम्रा ति फाटेका शब्दहरु देख्दा र सुन्दा
देखी-देखी अन्धा भएका छन,
तिमीलाई ताज पहिराउनेहरु।

टुँडीखेलमा उभिएर भाषण छाँट्छौ,
कोशी ब्यारेज मेची-कालीका कुरा गर्छौ,
कहिले तिमीले टेकेका छौ? कहिले तिमीले
देखेका छौ?? मेची कोशी र काली
के भएको छ भनेर?
तिमी हिंजो जनतालाई अन्धो बनाई
भाषण छाँट्यौ, अनि आज
जनताको छातीमा बिष रोपी
जनता ढाँट्छौ।
तिम्रो गल्तीले आज नेपालआमा
चिरा चिरा पर्न लागेकी छिन,
छेऊछाउबाट खुम्चिदैछिन।
सगरमाथा अचल र अटल थियो,
आज चोमोलुङ्मा हुन खोज्दैछ,
तिमीले कहिले हेरेको छौ,
गौतम बुद्व बिदेशीले जन्माउदैछन,
त्यो कहिले हेरेका छौ?
तिमी अन्धो छौ,
अन्धो भएका छौ, तिम्रो आँखा
खोल्ने यो समय हो, आँखा खोलेर
हेर्ने गर, जहाँकी ढिला नहोस।
तिमी अन्धो भएर तिमीले बालेको
आगोमा आफै होमिन नपरोस।

बि. जे. बान्तवा 'पराईमान्छे'
ठुलोदुम्मा-९, भोजपुर